Daisy pakte de telefoon op en probeerde weer haar klant te bereiken.

Daisy picked up the telephone and tried to get through to her client again.

Haar klant, ene Frank Baccini, die een magazijn had met elektrische apparaten, had niet betaald voor haar twee dagen werk.

Her client, a certain Frank Baccini, who had a warehouse of electrical goods, had not paid for her two days' work.

Het was Daisy gelukt om te ontdekken waar Mr. Baccini's oneerlijke zakenpartner nu woonde en ze maakte ze zich zorgen over het ontvangen van haar cheque.

Daisy had managed to discover where Mr. Baccini's dishonest partner was now living and was anxiously expecting her cheque.

Daisy begon te denken dat haar cliënt ook oneerlijk was.

Daisy was beginning to think that her client was dishonest too.

Aan de andere kant van de lijn werd opgenomen met een heel verveeld “Hallo, kan ik u helpen?”

A very bored "Hello, can I help you?" was the reply at the other end.

Het was de stem van een jonge vrouw, de secretaresse van Frank Bacinni.

It was a young woman's voice, Frank Baccini's secretary.

Ik wil graag spreken met meneer Baccini, alstublieft.”

"I'd like to speak to Mr. Baccini, please."

“Sorry, meneer Baccini is de stad uit.”

"Sorry, Mr. Baccini is out of town."

“Maar wanneer komt hij dan terug?” drong Daisy aan.

"But when is he coming back?" insisted Daisy.

“Helaas weet ik dat niet.”

"I'm afraid I don't know."

“Wilt u doorgeven dat Daisy Hamilton gebeld heeft en dat ze hem dringend wil spreken."

"Will you tell him Daisy Hamilton telephoned and would like to talk to him urgently."

“Uh - ja, dat zal wel lukken,” was het compleet onbezorgde antwoord.

"Well - yes, I suppose so," was the completely unconcerned reply.

Dit was al de tiende keer in twee weken dat Daisy dit gesprek had met deze jonge vrouw, maar Frank Baccini had nog geen contact met haar opgenomen.

This was the tenth telephone conversation Daisy had had in two weeks with this young woman, but Frank Baccini hadn't got in touch with her yet.

Daisy was woest en besloot naar meneer Baccini z’n magazijn te gaan om te kijken of hij daar was.

Daisy was furious and decided to go to Mr. Baccini's warehouse to see if he was there.

Toen ze aankwam, klopte ze op de deur van het kantoor.

When she arrived, she knocked on the office door.

“Kom binnen” zei de secretaresse van meneer Baccini in haar eentonige stem.

Mr. Baccini's secretary said in her monotonous voice: "Come in."

“Ik heb al vaak gebeld – mijn naam is Daisy Hamilton.”

"I've telephoned many times - my name is Daisy Hamilton."

“Oh? Met wie wilt u spreken?” vroeg de jonge vrouw zonder ook maar een blik op Daisy te werpen.

"Really? Who did you want to speak to?" asked the young woman without even glancing at Daisy.

“Ik wil met meneer Baccini spreken” antwoordde Daisy.

"I want to speak to Mr. Baccini," replied Daisy.

Ze werd nu nog agressiever.

She was becoming even more aggressive.

“Helaas is hij er niet", zei de secretaresse op haar gewoonlijke eentonige manier en ging verder met het lezen van haar tijdschrift.

"I'm afraid he's not here," said the secretary in her usual monotonous way and went on reading her magazine.

“En nou heb ik er genoeg van!” schreeuwde Daisy en ze gooide de deur achter zich dicht.

Daisy shouted "Enough is enough!" and banged the door closed.

 Daisy voelde zich nogal te neergeslagen.

Daisy felt rather depressed.

 “Ik weet wat ik ga doen,” dacht ze, ik ga bij Luigi’s langs voor een lekkere bananasplit.”

"I know what I'll do," she thought, "I'll stop off at Luigi's for a nice banana split."

 Daisy hield ervan in Luigi’s ijssalon te zitten en een praatje te maken met de eigenaar, een positief ingestelde Italiaan.

Daisy liked sitting in Luigi's ice-cream parlour and having a little chat with the owner, a positive-thinking Italian.

 Toen Daisy de trap op liep naar haar kantoor voelde ze zich een beetje minder zuur over mensen.

As Daisy walked up the stairs to her office she felt a little less sore about human beings.

 Net toen Daisy haar schoenen verwisselde voor een comfortabeler paar, klopte er iemand op de deur en liep naar binnen.

Just as Daisy was changing her shoes to a more comfortable pair, someone knocked on the door and walked in.

 Het was een werkman in overall.

It was a workman in overalls.

 “Pardon mevrouw – bent u mevrouw Daisy Hamilton? Waar zal ik dit neerzetten?” zei hij en wees naar twee grote dozen op de gang.

"Excuse me miss - are you Miss Daisy Hamilton? Where shall we put these?" pointing to two large boxes on the landing.

 “Ja, ik ben Daisy Hamilton maar wat hebt u daar – wat zit er in die dozen?”

"Yes, I am Daisy Hamilton but what have you got there - what's in those boxes?"

 “De grote is een koelkast en de kleinere is een cappuccinoapparaat. U hebt een goede keuze gemaakt zeg, dit zijn de beste merken die er zijn."

"The big one is a fridge and the smaller one is a cappuccino-making machine. You've chosen well, you know, these are the best makes around."

 “Ik heb ze allebei niet besteld,” riep Daisy uit.

"I haven't ordered either of these," exclaimed Daisy.

 “Maar uw naam staat op de afleverbon!” drong de werkman aan.

"But it's your name on the delivery note!" insisted the workman.

 “Alles is al betaald – zegt u maar waar ik het moet neerzetten.”

"It's all paid for - just tell me where to put them."

 Daisy stond net op het punt om de goederen te weigeren toen ze ook Frank Baccini door de deur zag komen

Daisy was just about to refuse the goods when she saw Frank Baccini coming in the door, too.

 “Mevrouw Hamilton. Het spijt me zeer dat ik geen contact heb opgenomen.

"Miss Hamilton. I'm very sorry I haven't been in touch.

 “Ik hoop echt dat u het niet erg vindt maar ik zag dat u geen koelkast in uw kantoor had en… dit cappuccinoapparaat is een klein extraatje.

"I do hope you don't mind but I had noticed you didn't have a fridge in your office and... this cappuccino-making machine is a little speciality.

“O, en hier is uw cheque voor het uitstekende werk dat u gedaan hebt, met een extra vergoeding voor uw onkosten.” 

"Oh, by the way here is your cheque for the excellent work you did, with a little extra for your expenses."

 Frank Baccini zag dat Daisy verbijsterd was en voegde eraan toe:

Frank Baccini saw Daisy was astonished and added:

 “Mijn secretaresse heeft u toch wel gebeld, hoop ik? Ik ben een paar weken op huwelijksreis geweest.”

"My secretary did phone you, I hope? I've been away for a couple of weeks on honeymoon."

 Daisy was de schok te boven, “Nou, nee, dat niet – maar dat is echt niet erg hoor, meneer Baccini!”  

Daisy recovered herself, "Well, no, she didn't - but that's quite all right Mr. Baccini!"